bip
linia istniejemy by pomagac
      
          
        


     
                        POZNAJ DOKUMENT
           WYPRACOWANY RÓWNIEŻ PRZEZ
               OPOLSKI PANEL EKSPERTÓW




       
      
         GENERATOR OFERT 
         NA MIKRODOTACJE



_ _ _ _

INFORMACJE - AKTUALNOŚCI

2014-05-23
Każdy ma prawo do komunikacji – czyli sposoby porozumiewania się z osobami niesłyszącymi
Od zarania dziejów podstawową cechą każdego człowieka jest jego porozumiewanie się z otoczeniem. U osób niesłyszących lub niedosłyszących jest to niestety bardzo utrudnione. Głównym sposobem komunikacji z osobami niesłyszącymi jest język migowy.

Cechą charakterystyczną języka migowego – w porównaniu z innymi językami – jest to, że wyróżnia się on bogactwem środków komunikacyjnych. Są to m.in. znaki migowe daktylograficzne, ideograficzne, fonogesty, gesty naturalne, mimika i pantomimika. Język migowy to połączenie gestów z mimiką twarzy, emocjami oddawanymi przez nadawcę oraz, jeśli to możliwe, ze słowami.  

Z definicji wynika, że język migowy to „zespół środków stosowanych przez osoby niesłyszące, w porozumiewaniu się pomiędzy sobą i z osobami słyszącymi, obejmujący właściwe danym środowiskom słownictwo oraz sposób przekazywania znaków migowych. Znaki migowe to gesty, za pomocą których możliwe jest przekazanie różnego rodzaju liter, liczb czy całych pojęć. To, co jest tutaj charakterystyczne to położenie rąk w stosunku do naszego ciała w czasie migania, układ palców i dłoni obu rąk oraz ruch wchodzący w skład całości znaku” (B. Szczepankowski). 

Najbardziej klasycznym i naturalnym językiem migowym jest ten wytworzony przez samych niesłyszących. Wynika on z naturalnej potrzeby komunikowania się. Z własnego doświadczenia wiem, że mimo znajomości systemowego języka migowego osoba chcąca porozumieć się z niesłyszącymi powinna „wejść” w ich środowisko. Tutaj nauka nowego słownictwa odbywa się w całkiem naturalny sposób. Tak jak w Polsce poza naturalnym językiem polskim używamy np. języka śląskiego, tak język migowy także posiada swoje różne oblicza. 

Pewną komplikację w języku migowym stwarza brak fleksji, czyli odmiany gramatycznej wyrazów. Przyjętym rozwiązaniem jest używanie tematu danego wyrazu, który jest wspólny dla różnych form, a następnie za pomocą znaków daktylograficznych dodanie końcówki fleksyjnej. 

Kolejnym wariantem w posługiwaniu się językiem migowym jest ten powszechnie uważany za użytkowy. Jest to po prostu uproszczona forma języka miganego, która zachowuje jednak pełen wariant formy ustnej. Używane są tutaj zarówno formy ideograficzne, jak i daktylograficzne. Nie wszystkie migane znaki odbiorca odczytuje po prostu z kontekstu wypowiedzi. 

Mimo iż język migowy jest stosunkowo trudnym językiem, ma on ogromne znaczenie dla społeczeństwa. Tak naprawdę rzadko potrafimy zrozumieć, jak dużo osób wokół nas nie słyszy i potrzebuje kontaktu z nami. Sama nauka języka jest bardzo przyjemna, daje dużo satysfakcji oraz zadowolenia. Wielu z nas mówi, że powinniśmy być traktowani na równi z innymi przebywając w innym kraju. W takim razie dążąc do równości dajmy podobną szansę osobom niesłyszącym. 

Pomocne w komunikacji z osobami niesłyszącymi i niedosłyszącymi są również fonogesty. „Są to specjalne ruchy jednej ręki towarzyszące mówieniu i pomagające w dokładnym odczytaniu wypowiedzi z ust” (A. Siedlaczek-Szwed). W naturalnej rozmowie osoba niesłysząca nie jest w stanie dostrzec wszystkich ruchów narządów wytwarzających dźwięki. Niektóre głoski również uchodzą jej uwadze. Za pomocą fonogestów uzupełniane są niewidoczne ruchy artykulacyjne, są one z nimi ściśle połączone i zsynchronizowane. Identyfikując głoski i wskazując ich kolejność w wyrazach fonogesty zmierzają do poprawy wymowy. Dzięki nim możliwe staje się również odróżnienie języka migowego od języka polskiego. Pozwala to uniknąć nakładania się na siebie tych dwóch języków, a tym samym uniknąć błędów gramatycznych i artykulacyjnych, problemów ze składnią. Fonogesty zatem pokazują poszczególne wyrazy, ich wymowę, kolejność głosek i sylab, końcówki fleksyjne, oraz towarzyszące im przyimki. 

Pomocą w komunikacji z osobami niesłyszącymi są również urządzenia, które wspomagają słyszenie. Najbardziej powszechnym urządzeniem są aparaty słuchowe. Poprawiają one stopień słyszenia osoby głuchej. Poprzez wzmacnianie dźwięku umożliwiają komfort w obrębie normalnego słyszenia. Taka poprawa stanu słyszenia to także niwelowanie konieczności pójścia przez dziecko do szkoły specjalnej. 
Kolejnym rozwiązaniem są cyfrowe aparat słuchowe. Projektuje się je specjalnie do profilu słuchowego danej osoby. Podwyższają one głośność dźwięków akustycznych do takiego stopnia, który rekompensuje indywidualny niedosłuch. Dużą zaletą takich aparatów jest to, iż redukują one hałas płynący z otoczenia. Podczas rozmów z głuchymi wielokrotnie spotkałam się z opiniami, że hałas bardzo silnie zaburza słyszenie i sprawia, że nawet te dźwięki, które znajdują się w zasięgu słyszenia stają się niedostępne i zniekształcone. Niestety koszt tych aparatów jest tak wysoki, że nie są one ogólnodostępne. 
Urządzenie, o którym również warto wspomnieć jest tekstofon. „Jest to urządzenie telekomunikacyjne dla osób niesłyszących. Pozwala na wykonywanie samemu oraz odbieranie połączeń. Podczas rozmowy drukowana jest jej wersja pisemna. Pozwala to osobie z problemem słuchu na swobodną rozmowę nawet z nieznajomymi ludźmi. Poza tym daje poczucie niezależności i większy komfort psychiczny (D. Deutsch Smith).

Artykuł chciałabym zakończyć cytatem mobilizującym do rozważań nad nauką języka migowego: „Sami niesłyszący nie chcą być uważani za osoby niepełnosprawne. Będąc na normalnym poziomie rozwoju intelektualnego pragną być traktowani nie jako inwalidzi, lecz jako równoprawna z ludźmi słyszącymi mniejszość językowa, podobnie jak mniejszość niemiecka czy ukraińska w Polsce” (B. Szczepankowski).


Literatura:
D. Deutsch Smith, Pedagogika specjalna. Podręcznik akademicki, Warszawa 2008.
B. Szczepankowski, D. Koncewicz, Język migowy w terapii, Łódź 2008.
A. Siedlaczek-Szwed, Wybrane zagadnienia pedagogiki specjalnej, Częstochowa 2003.

Daria Małolepsza
Trener pracy osób niepełnosprawnych w Opolskim Centrum Wspierania Inicjatyw Pozarządowych
Szczegóły projektu
Pełno(s)prawni na rynku pracy
Pełno(s)prawni na rynku pracy – program aktywizacji społeczno– zawodowej osób niepełnosprawnych z woj. opolskiego Okres realizacji: 1.09.2012-30.09.2014 r.
Inne informacje o projekcie

2014-04-18 - Strategie radzenia sobie ze stresem związanym z własną niepełnosprawnością.

2012-11-07 - Pełno(s)prawni na rynku pracy

2012-12-20 - Oferta pracy na stanowisko: trener pracy osób z niepełnosprawnością

2013-01-07 - Zakończony I etap rekrutacji – trener pracy ON

2013-01-17 - Wyniki I etapu rekrutacji – „trener pracy ON”.

2013-01-21 - Praca dla osób z niepełnosprawnością – ostatnie dni rekrutacji

2013-01-28 - Zakończono rekrutacje na stanowisko: trener pracy osób z niepełnosprawnością.

2013-06-26 - Subsydiowane zatrudnienie

2013-06-24 - Jak udaje nam się zatrudniać osoby z niepełnosprawnością?

2013-06-28 - Kim jest trener pracy osób z niepełnosprawnością?

2013-07-25 - Pojęcie normy w kontekście pracy z osobami niepełnosprawnymi

2013-07-29 - O spotkaniu informacyjnym w Nysie

2013-08-09 - Praca i zatrudnienie osób z niepełnosprawnością intelektualną.

2013-08-23 - Pracodawco! WARTO zatrudnić pracownika z niepełnosprawnością!

2013-08-29 - Od samotności po sens życia, czyli o wykluczeniu społecznym osób z niepełnosprawnością

2013-09-20 - Niepełnosprawny sprawny na działalności gospodarczej

2013-09-27 - Sposoby spędzania czasu wolnego przez osoby z niepełnosprawnością

2013-10-07 - Osoby z niepełnosprawnością - sprawni wolontariusze

2013-10-25 - Szczescie wedlug osob z niepelnosprawnoscia

2013-11-13 - Epilepsja - podstawowe informacje i wskazówki.

2013-11-15 - Kryzys i co dalej? Życie po kryzysie psychicznym

2013-11-22 - Schizofrenia – wcale nie taka straszna. Przełamujmy stereotypy!

2013-12-14 - Oferta pracy na stanowisko: trener pracy osób z niepełnosprawnością

2013-12-20 - Boimy się tego, czego nie znamy – obawy pracodawców przed zatrudnianiem osób z niepełnosprawnością

2013-12-30 - Zakończenie I etapu rekrutacji na stanowisko trener pracy.

2014-01-14 - Wyniki rekrutacji na stanowisko trener pracy

2014-01-17 - Różnica pracy z beneficjentem projektu zatrudnionym i niezatrudnionym

2014-01-23 - Znaczenie pracy w życiu osoby niepełnosprawnej

2014-01-31 - Rok z trenerem pracy, czyli podsumowanie dotychczasowych efektów projektu „Pełno(s)prawni na rynku pracy…”

2014-02-07 - Idealny pracownik!

2014-02-18 - Jak się zachować w obecności osób niepełnosprawnych ? Czyli krótka lekcja savoir - vivre

2014-02-21 - Wypalenie zawodowe - czy trener pracy może się wypalić?

2014-02-28 - Przeszkody natury subiektywnej w podejmowaniu zatrudnienia przez osoby niepełnosprawne

2014-03-24 - Jak motywować pracowników niepełnosprawnych?

2014-03-31 - Zmiany w życiu osoby z niepełnosprawnością po podjęciu zatrudnienia.

2014-04-04 - Tolerancja. Slogan czy fakt?

2014-04-12 - Cechy osobowościowe trenera pracy

2014-04-25 - Znaczenie rodziny w integracji społecznej osoby niepełnosprawnej

2014-05-09 - Nowe miejsce pracy – nowe wyzwanie dla trenera i beneficjenta

2014-05-16 - Jakość życia w chorobie i niepełnosprawności

2014-06-16 - Sytuacja osób z niepełnosprawnością zamieszkałych na wsi

2014-06-27 - Przełamywanie barier przez osoby niepełnosprawne

2014-07-04 - Oferta pracy na stanowisko: trener pracy osób z niepełnosprawnością!

2014-07-05 - Rola organizacji pozarządowych we wsparciu osób niepełnosprawnych na rynku pracy

2014-07-11 - Rola cierpienia w życiu osoby niepełnosprawnej

2014-07-18 - Praca socjalna z osobami niepełnosprawnymi

2014-07-25 - Projekt okiem beneficjenta. Korzyść czy strata czasu?

2014-08-01 - Czy pracodawca szuka kompetencji czy oszczędności?

2014-08-11 - Półtora roku za nami!

2014-08-22 - Wsparcie społeczne w chorobie i niepełnosprawności

2014-08-29 - Poczucie kontroli a aktywizacja społeczna i zawodowa osób z niepełnosprawnością

2014-09-26 - Konflikt w środowisku pracy osoby niepełnosprawnej

2014-10-10 - Profil pracownika NGO

2015-02-02 - Zakończenie projektu pn. „Pełno(s)prawni na rynku pracy, program aktywizacji społeczno- zawodowej osób niepełnosprawnych z województwa opolskiego”.

Przechowalnia
publikacje
galeria
migawki
prezentacje
bibliolteka
NEWSLETTER pomoc
Zapisując się na nasz newsletter masz szansę na otrzymywanie najnowszych informacji dotyczących NGO.

Korzystanie z newslettera jest dobrowolne i bezterminowe. Więcej informacji o warunkach korzystania z usługi, zasadach rezygnacji w Informacji dla subskrybentów.


Nasi partnerzy